Büyük Şehrin İnsanları

Büyük Şehrin İnsanları

Alacakaranlıklar nişanesidir gelecek olan karanlığın Ve gelir gelecek olan gece, karabulutlar kaplar şehri. Yanar şehrin ışıkları bir bir, çöker sessizlik aniden. Susar dışarda oynayan çocukların sesi, Biter oyunlar ve dağılır herkes evine. Evimde boşluk evimde sessizlik. Ses ister içimdeki sessizlik. Sevgi muhabbet dolu bir ev ister, Baba işten gelsin, anne hazır etsin sıcacık yemekleri. Baba, annenin gözlerine sevgiyle baksın. Şükretsin her gün böyle sevgi dolu bir eşe sahip olduğu için. Demlenmiş mis gibi kokan çaylar gelsin masaya, Baba, gününden bir parça anlatsın. Çocuklar can kulağıyla dinlesin. Anne sevsin herkesi, mutlulukla dolsun gözleri. Korku, korkup kaçsın uğramasın bir daha. Anladım neden yalnızlar gider oturur bir parka ya da kahveciye. İçten içe korkarlar yalnızlıklarından. Gece olunca yalnızlıkları büyür bir girdap olur. Yutuverir minicik bedenlerini. Girmemek için bir girdaba yalnızlar, Giderler otururlar bir köşeye. Etrafı şöyle bir gözden geçirirler. Bakarlar ki etrafta insanlar var. İçlerindeki girdap küçüldükçe küçülür. Acıları diner bir kaç saatliğine de olsa. Büyük şehirlerin, yalnız, insansız insanları. Kaçarlar her gece kendilerinden, var olurlar karanlık kalabalıklarda. Büyük şehirlerin yalnız ve acılı insanları.

18 Temmuz 2023 Salı 8:47 PM